Grenzen verkennen

Wanneer wij op vakantie gaan vinden we het ook leuk om grenzen te verkennen. De grenzen van wat we aankunnen ondanks de rolstoel en het hersenletsel. Natuurlijk wist ik toen ik deze vakantie aan het plannen was nog niet welke nieuwe grenzen zich zouden voordoen!

Tot nu toe heb ik altijd geprobeerd om genoeg rust en rustmomenten om ons heen te organiseren zodat J zou kunnen bijkomen van alle indrukken. Dit is het gemakkelijkst als je in een vakantiehuisje zit op een rustige plek. Omdat hij elk jaar weer een beetje sterker bleek, was het me al opgevallen dat hij steeds minder tijd nodig heeft om bij te komen. Dus toen wij besloten hadden om dit jaar de Britse Zuidkust te gaan verkennen, vatten wij het plan op om ook eens te kijken of het mogelijk zou zijn om op meer dan twee verschillende plekken in huisjes te gaan zitten. Als wij immers de hele Zuidkust zouden willen zien hadden wij de keus tussen korter verblijven op meer verschillende plekken, of tussendoor veel langere stukken moeten reizen. Natuurlijk betekende dat een heleboel meer om te regelen voor mij. Om te beginnen het vinden van hotels of B&B’s met toegankelijke kamers, die allemaal achter elkaar beschikbaar waren. Dus ook minder ruimte voor plotselinge veranderingen vlak voor ons vertrek zoals vorig jaar! En toen belandde ik als klap op de vuurpijl zelf in het ziekenhuis met hartklachten, 3 weken voor onze vakantie. Gelukkig konden we uiteindelijk wel gaan, al moest ik het wel iets rustiger aan doen.

In deze blog vertel ik iets over al die verschillende accommodaties waar wij dit keer in verbleven.

Onderweg: De Panne, België

Om van de eerste dag in Engeland ook een echte vakantiedag te maken zouden we redelijk vroeg door de Kanaaltunnel moeten gaan. Omdat het nog wel 3-4 uur rijden is naar de tunnel boekte ik om te beginnen een nacht in een hotel aan de Vlaamse kust, vlak bij de Franse grens. Hiervoor maakte ik gebruik van  de brochure over toegankelijkheid van de Vlaamse Kust. We kozen Hotel aaSAM_2891n Zee in De Panne. Een schattig wat kleiner hotel aan een pleintje niet te ver van de boulevard. Jammer genoeg was het plein bestraat met kinderkopjes, zelfs de invalidenparkeerplaatsen, die precies aan de andere kant van het plein waren. Om in het hotel te komen moest je door een smal halletje en gangetje naar een kleine lift, waar onze duwrolstoel maar net inpaste. Ik moest me er tussen wringen, en de bagage later op halen. Ook de kamer was klein en wat rustiek ingericht. Ik kon de rolstoel maar net naar binnen krijgen, en kon zeker niet met de rolstoel aan de andere kant van het bed komen. J moest dus aan de (voor hem) verkeerde kant van het bed slapen. Hierdoor waren de transfers in SAM_2889en uit bed een stuk lastiger, vooral omdat de tafel aan die kant van het bed niet te verplaatsen was.  Er waren geen andere stoelen in de kamer, dus ik kon alleen op het bed zitten, vooral omdat het veel te koud was om op het balkon te gaan zitten. De badkamer was net goed genoeg voor ons. Ik geloof niet dat deze hotelkamer echt geschikt zou zijn voor mensen in een elektrische rolstoel. Het ontbijt de volgende ochtend was wel erg goed.

Nog steeds onderweg: Hastings

Nadat we zonder problemen door de Tunnel waren gekomen begonnen we onze verkenning van de kust. Ik was nieuwsgierig wat er voor faciliteiten zouden zijn voor rolstoelers op de trein door de Tunnel. Waarom moet je anders opgeven of er een rolstoeler in de auto zit? Het blijkt dat je een plaats krijgt helemaal vooraan of helemaal achteraan in de trein zodat ze je er gemakkelijker af kunnen krijgen als er wat gebeurd. Niet dat er wat gebeurde.  We zijn gewoon in de auto blijven zitten.

De eerste stopplaats (na verschillende toeristische uitstapjes gedurende de dag) was Hastings. Omdat we verschillende dingen in de buurt wilden bekijken hadden we twee nachten geboekt in het  Travelodge Hotel. Dit specifieke hotel heeft één rolstoeltoegankelijke kamer die heel acceptabel is. SAM_2919Het enige probleem is eigenlijk dat er maar twee invaliden parkeerplaatsen zijn voor het hotel, en die waren bijna altijd vol. Ook moet je vlak na elkaar door twee deuren om in de kamer te komen. Het is nogal moeilijk om deze deuren allebei open te houden en tegelijk de rolstoel er doorheen te duwen. Gelukkig waren er vaak mensen in de buurt die wel even een deur wilden open houden. De kamer is meteen naast de receptie, en dus gemakkelijk te beSAM_2918reiken. Er is genoeg ruimte om met de rolstoel om de bedden heen te komen en de badkamer is ook redelijk ruim. Alleen lijkt het er sterk op dat de mensen die dit soort badkamers ontwerpen kennelijk denken dat je je handen wilt wassen terwijl je op het toilet zit. Ze realiseren zich niet dat dit de transfer van en naar de rolstoel een stuk moeilijker maakt…….

Het hotel is niet ver van de boulevard en het oude centrum van Hastings. Het is wel een stuk heuvelop. Daarom namen wij toch maar de auto om Hastings in te gaan. Omdat wij buiten het hoogseizoen waren, waren er voldoende (invaliden)parkeerplaatsen langs de boulevard.

Relaxen in West Sussex

Na deze eerste onderbreking reisden wij verder westwaards langs de kust van Sussex. Hierbij vonden wij al snel uit dat je vrijwel overal langs de kust alleen maar betaald kunt parkeren, zelfs met een invalidenparkeerkaart. Meestal zijn het alleen parkeermeters, wat vervelend is als je pas uitvindt dat een bepaalde plek niet echt rolstoeltoegankelijk is als je al betaald hebt voor je minimale 2-3 uur parkeren.

We reden door tot het prachtige gebied van Chichester Harbour, vlak ten westen van Chichester. Hier hadden we een week een huisje geboekt bij Canute Cottages. Ons huisje was  SAM_3016Granary cottage, een van vier huisjes rondom een erf, bijna aan het eind van een landweggetje. De eigenaresse, Diana, ontving ons persoonlijk. Ze ging samen met mij rond het huisje, om te kijken wat er nog veranderd en verplaatst zou moeten worden om het voor ons werkbaar te maken. Ze kwam SAM_3014zelfs met een alternatieve oplossing om toch een papegaai boven één van de bedden te krijgen door het met een ketting aan een van de balken van het dak te bevestigen. We moesten wel het bed een stuk verschuiven zodat J bij de papegaai kon, maar het maakte het een stuk makkelijker voor hem. Niet noodzakelijkerwijs ook voor mij, want hierdoor was er een stuk minder ruimte om met de rolstoel om het bed heen te komen en aan de andere kant kon ik er helemaal niet niet meer bij. Gelukkig waren er twee slaapkamers, dus kon ik in de andere slaapkamer slapen, waardoor we allebei wat meer rust kregen. Beide slaapkamers komen uit op een halletjeSAM_3011, waarop ook de badkamer en de ruime woonkamer uitkomen. Ik heb de douchestoel in de schuur laten staan tot wij hem nodig hadden, omdat die wel erg veel ruimte had ingenomen in de badkamer, die net groot genoeg was voor ons om in te kunnen manoevreren.

Er is genoeg te doen in de omgeving, al zijn we er niet aan toegekomen om de rolstoeltoegankelijke wandelpaden in de buurt uit te proberen. We hadden gewoon niet genoeg tijd om alles te doen. We hebben wel erg genoten van een vaartocht over de zeearmen met een speciale rolstoelboot.  SAM_3020

Zomer in Somerset?

Door steeds verder naar het Zuid-Westen te reizen hadden we mooi zomerweer verwacht, maar we werden een beetje teleurgesteld, en niet alleen in het weer…… We begonnen in een hotel vlakbij Wells, in SAM_3273Wookey Hole. Ik vond het door te googlen naar rolstoeltoegankelijke hotels in de buurt. Toen ik het, bijna 11 maanden tevoren, boekte, had ik aangegeven dat we een badkamer met een inrijdouche wilden, en geen bad, en dat we liever twee losse bedden hadden dan een dubbel bed. Dus ik was onaangenaam verrast toen ik twee weken voor vertrek een mailtje kreeg dat ze pas net er achter kwamen dat ik een inrijdouche besteld had, en dat alle kamers met inrijdouche inmiddels bezet waren. Natuurlijk heb ik mijn ongenoegen duidelijk kenbaar gemaakt. Helaas mocht dit niet baten. Als ik geen ander hotel wilde zoeken op deze korte termijn moesten we deze badkamer accepteren. Niet zo prettig als je er 5 nachten blijft…….Oké, ik heb wel korting gekregen, maar het bleef uiterst onprettig. Zoals op de foto te zien is maakt de positie van de wasbakIMG_2436 transfers naar het toilet weer moeilijk. Bovendien was de wasbak zo laag dat zelfs J vanuit de rolstoel naar beneden moest buigen om erbij te komen. Voor mij was het zo ongeveer onbereikbaar. Voor de rest was het hotel prima te doen. De kamer was aardig groot, zodat er veel ruimte was om te manoevreren. Er was ook een lekker zitje, zodat ik ergens kon zitten als we ’s middags vroeger terug kwamen. De kamer was op de begane grond aan het eind van een gang, wat prettig was, omdat tijdens het weekend er veel families met kleine kinderen waren, die voor het aangrenzende pretpark kwamen. Dus de kamer was relatief rustig. Alleen gebeurde het regelmatig dat het personeel stond te roken op de binnenplaats voor onze kamer, waardoor we de ramen vaak niet open konden hebben. De toegang van het hotel was ook een beetje lastig. De invalidenparkeerplaatsen waren bij de ingang van het pretpark, en daardoor verder weg van de ingang van het hotel. Er waren er ook weer veel te weinig (of liever er waren teveel mensen die wel een kaart hebben maar die hem eigenlijk niet nodig hebben). IMG_2437Meestal waren ze allemaal bezet tegen de tijd dat wij bij het hotel kwamen. De parkeerplaats ligt op een vrij steile helling. Er is een hellingbaan naar de ingang van het hotel, maar dan moet je wel weer om de voordeur heen. Het is ook vrij moeilijk om tegelijkertijd de voordeur open te trekken, te zorgen dat de rolstoel niet weer van de hellingbaan naar beneden rijdt, en dan de rolstoel naar binnen te duwen. Gelukkig was er ook hier vaak genoeg hulp omdat het hotel zo druk bezet was. Het personeel was over het algemeen heel vriendelijk en behulpzaam. Omdat de pub in het dorpje niet toegankelijk is aten we een paar keer in het hotel. Het eten was niet bijzonder, maar goed te eten. De wegen van de hoofdweg naar het dorpje zijn heel smal, daarom gingen we meestal ’s avonds niet meer weg.

We vervolgden onze weg naar het westen. De volgende stopplaats was SAM_3496Ilfracombe, aan de noordkust van Devon. Hier vond ik een B&B genaamd Epchris House, waar we drie nachten bleven. Ook al was het niet ver van het centrum van het plaatsje, ik had al op Google Street View gezien dat we de auto nodig hadden om naar het centrum te gaan, omdat de weg vrij steil was, en de stoep erg smal. En natuurlijk, overal weer betaald parkeren, zeker tot 6 uur ’s avonds. Niet alleen de weg de heuvel op was steil, maar de toegangsweg naar de B&B ook, en de gasten moesten op die toegangsweg parkeren. Gelukkig kregen wij een gereserveerde parkeerplaats vlak voor de voordeur. In dit geval hadden we niet alleen een kamer maar een suite op de begane grond met eigen voordeur vanaf het terras. Vanaf het terras heb je een prachtig uitzicht over de vallei en de tuinen. De suite bestaat uit twee kamers achter elkaar en een vrij kleine gezamenlijke badkamer. Er is een dubbele deur om de kamSAM_3484er in te komen, maar de deur is halverwege het bed in de eerste kamer. Je moet om het bed heen om bij de tweede kamer en de badkamer te komen en er was niet echt veel ruimte om rondom het bed te komen. Er is een tv in de eerste kamer, maar nauwelijks ruimte voor de rolstoel om ergens te staan zodat je tv kunt kijken of gewoon te zitten. Uiteindelijk heb ik het eenpersoonsbed in de tweede kamer naar de andere muur geschoven om daar net genoeg ruimte te creëren om J uit de rolstoel in bed te krijgen. Alleen kon ik daardoor niet meer bij het koelkastje en de stoel, die achter het bed verdwenen, en de badkamerdeur kon ook niet meer dicht. Voor de verandering had ik dus eens het comfortabele dubbele bed en kon ik vanuit bed tv kijken. Maar in dit geval betekende het ook dat J een bed had zonder voeteneind, waardoor hij geen kramp zou krijgen. Ook al regende het regelmatig, het lukte ons steeds om droog bij het ontbijt te komen. We moesten namelijk over het terras om via de tuindeuren in de eetzaal te komen (anders kwam de rolstoel niet binnen). SAM_3495Het ontbijt hier was heerlijk, wel moesten we er steeds vrij vroeg voor opstaan. Een ochtend was het zo lekker weer na het ontbijt dat we heerlijk rustig op het terras bleven zitten om te genieten van het uitzicht. Jammer genoeg was het niet warm genoeg om het zwembad te proberen.

West Country

Van Ilfracombe volgden we de noordelijke kustweg van Devon en Cornwall bijna tot Newquay, waar we doorstaken naar de zuidkust. Hier hadden we 4 nachten geboekt in het Chapel Guest House in Carthew vlakbij St Austell waar we geweldig werden ontvangen door eigenaren Chris en SAM_3724Wendy. Eerst bespraken we hoe ik de kamer het liefst wilde gebruiken en terwijl wij genoten van een kopje thee in de eetzaal verschoven zij al het meubilair in onze kamer. Hierdoor hadden wij een kamer met voldoende ruimte om met de rolstoel te manoevreren en waar we het heel prettig konden hebben. Fijn om ook eens mensen te vinden die goed naar je luisteren en die dan een passende oplossing voor je vinden zonder dat je zelf met suggesties hoeft te komen. Helaas (voor ons gasten) willen zij met pensioen en staat de B&B te koop. De badkamer was prima, zij het een beetje krap. Ook was het krap om door de binnendeuren te komen. Onze SAM_3556 slaapkamer was de enige op de begane grond, waar het niet echt op een kapel leek. Dat was vast wel het geval met de andere slaapkamers. De B&B is aan een vrij drukke weg op een heuvel, dus het was weer niet mogelijk om naar het dorp te lopen. Over het algemeen aten we ergens een uitgebreide lunch en namen dan sandwiches mee om ’s avonds in de kamer op te eten. Als je hier in de West Country wil rondrijden is het verstandiger om op de kaart te kijken en niet de TomTom te gebruiken als je smalle steile weggetjes wilt vermijden! Het is ook een probleem om met een rolstoel de pittoreske kustplaatsjes te bezoeken. Je moet namelijk meestal bovenop een klif parkeren en dan naar het plaatsje lopen. Bij Tintagel hebben ze het beter geregeld. Aan de andere kant van de baai is een parkeerplaats bovenop een heuvel waar je ook in een rolstoel mooi uitzicht hebt op het kasteel.

Naar de Jurassic  Coast

Om het mogelijk te maken ook op de terugweg onderweg nog het een en ander te kunnen bekijken hadden we besloten onze tocht ergens voor één nacht te onderbreken. Dat was nog niet gemakkelijk, want veel hotels met toegankelijke kamers vinden dat je meer dan een nacht moet blijven anders krijg je geen kamer. Uiteindelijk vond SAM_3818ik een kamer in een hotel genaamd The Thornhill. Het is vlak aan de boulevard, toch was het moeilijk te vinden door het vele eenrichtingverkeer. Ook was het moeilijk om in het hotel te komen. Er is een voorportaal voor de voordeur met een tree (met treeplank). Vervolgens moet je in het voorportaal nog een haakse bocht maken om de tree (met treeplank) bij de voordeur door te komen. Vervolgens kwam je in een smalle gang en was het nog zigzaggen om bij de kamer te komen. De kamer was ruim en comfortabel, maar de badkamer was heel klein. Er was een inrijdouche, een wastafel en een toilet. Ik moest wel de rolstoel in de deur laten staan om de transfer naar het toilet te kunnen maken. En natuurlijk was de wastafel daarbij weer in de weg. Gelukkig was het maar voor één nacht, en dan vind je dit soort dingen minder erg. IMG_2528Er zijn aardig wat restaurantjes allemaal vlak aan de kust, dus een redelijk vlakke weg. Helaas bleken de meesten allemaal volgeboekt, ook al was het midden in de week buiten het seizoen. Dus moesten we uiteindelijk nog een aardig stukje lopen om ergens te kunnen eten.

De laatste plek waar we langer zouden blijven was in Weymouth. Oaklands Guesthouse is niet ver van de boulevard en het centrum, maar ook weer op een heuvel. Dat had ik niet gezien op Google Streetview, dus was ik teleurgesteld dat ik de auto nodig had om het plaatsje in te komen, vooral omdat parkeren in Weymouth niet gemakkelijk is, zelfs met een invalidenparkeerkaart. Bovendien kom je al wandelend achter een rolstoel door het plaatsje allerlei ‘interessante’ obstakels tegen. SAM_3885De eigenaren, Mike en Jenny, zijn heel vriendelijk en behulpzaam en vol adviezen. Ook hier was er weer een parkeerplaats vlak voor de voordeur voor ons gereserveerd. De helling van de parkeerplaats maakte transfers in en uit de auto wel wat lastig. Door de brede voordeur kom je in een ruime hal. Helaas kom je vervolgens in een smal gangetje met smalle deuren naar de kamer en de eetzaal, waardoor de bochten erg moeilijk te nemen zijn. Ik vrees dat er aardig wat verf en splinters van de deurposten zijn gekomen. Ze vertellen dat er ook gasten in elektrische rolstoelen komen, maar ik vraag me af hoe die de bochten kunnen nemen. De slaapkamer was net groot genoeg voor ons, maar de slaapkamer was absoluut de ruimste die we deze vakantie tegen kwamen. Bovendien was er meer dan genoeg ruimte rondom het toilet met de wastafel ver weg! IMG_2561We zouden hier veel langer hebben kunnen blijven dan de 5 nachten die we boekten. Er is zoveel te zien en te doen in de buurt. We hadden ook een van de leukste uitjes van de vakantie, dankzij het advies van Mike. Hij raadde ons aan om met de stoomtrein naar Swanage te gaan. Er is veel betere parkeergelegenheid bij het station dan in het plaatsje, en de faciliteiten aan boord van de trein waren prima geregeld. Uit één treinwagon zijn alle banken verwijderd en de deur is verbreed. Als de conducteur een rolstoel op het perron ziet komen ze je meteen halen en leggen ze een oprijplank neer. Vervolgens duwen ze de rolstoel naar binnen. Voor mij was er een losse gewone stoel zodat ik gezellig bij J kon blijven zitten.

Onderweg naar huis

SAM_4038Voor de laatste nacht hadden we weer een kamer geboekt bij Travelodge. Deze keer in Maidstone. Dicht genoeg bij de Kanaaltunnel, maar met genoeg mogelijkheden om onderweg op de laatste dag nog wat te bezoeken. Door het slechte weer onderweg vanaf Weymouth betekende dat we geen tijd meer hadden om door Maidstone zelf rond te lopen. We waren gewoon te moe en hadden geen zin om door de regen te lopen. Opnieuw was er niet veel parkeergelegenheid en alle invalidenparkeerplaatsen waren al bezet. Ik moest eerst de bagage uitladen en vervolgens de auto een stuk verder parkeren. Niet fijn als het regent. Bovendien was onze kamer dit keer op de vierde verdieping. Gelukkig bood de receptioniste meteen hulp aan om de bagage naar boven te brengen toen ze mij zag worstelen met rolstoel en bagage. De kamer had een bijzonder formaat door de ronde buitenmuur. Hierdoor was de kamer ook gelijk erg ruim. De slaapkamer was aan het andere einde van de kamer en voldeed prima. Vanwege het slechte weer aten we in het hotel, maar voor het ontbijt stopten we de volgende dag ergens onderweg.

Lessons learned

Wat hebben we dit keer geleerd van het verkennen van onze grenzen? Dat badkamers in B&B’s vaak kleiner zijn dan in huisjes. Dat wij het niet altijd prettig vinden om verplicht op een bepaalde tijd op te staan om op tijd te zijn voor het ontbijt. En ook dat je altijd een deel van de dag uit je kamer moet, terwijl je in een huisje een rustdag kunt nemen, waarbij je laat op kunt staan en alleen ’s middags iets gaan doen.

Overigens wil dat niet zeggen dat het allemaal slecht was. Zelfs het weer niet. We hadden weer een geweldige vakantie, waar we ondanks dat ik rustiger aan moest doen erg veel hebben gezien! SAM_3064Sommige plaatsen zijn toegankelijker dan andere, zeker nu ik het moeilijker vindt de rolstoel heuvel op en af te duwen als het steiler wordt. Het is fantastisch te zien dat sommige historische gebouwen het toch voor elkaar krijgen om toegankelijkheid voor rolstoelers te organiseren. Zoals de traflift in de kathedraal in Winchester, zoals Arlington Court in Devon met een aparte ingang voor rolstoelers. We genoten ook van alle faciliteiten in het Eden Project, ook al was de helling van het pad in het Subtropisch Regenwoud teveel voor me, zeker in combinatie met het klimaat. Maar ik ga jullie niet vertellen over alles wat we gezien hebben. Dan zou deze blog nog veel langer worden, en het is al zo lang.