Maandag 1 september 2008

Na het ontbijt laad ik John in de auto. Ik heb Tommy een route laten uitzetten naar een havenplaatsje waarvan John een schilderij zag in het REC: Camaret-sur-Mer, op het Presqu’ile de Crozon, de middelste van de drie punten van Bretagne. We komen eerst door Douarnenez en daarna op de kustweg met prachtig uitzicht over de baai. Even stoppen voor een foto, natuurlijk. Ookal gaat de weg daarna weer meer landinwaarts, het uitzicht blijft prachtig, hetzij op de baai, hetzij op Menez Hom, de hoogste punt van de Zwarte Bergen. Ik zie pas later op de kaart dat we er net zo goed overheen hadden kunnen rijden en niet alleen onderlangs, zoals nu. De route voert langs plaatsen met mooie en soms onuitspreekbare namen: Ploeven, Plomodiern, St Nic, St Jean, Telgruc, Crozon en dan Camaret.

Je kan aan de omgeving zien dat het erg toeristisch is: veel huizen zien er nu afgesloten uit, zien er gewoon uit als vakantiehuisjes, maar wel allemaal traditioneel Bretons. Het doet ook wat aan Quiberon denken. Camaret is heel aardig. We gaan eerst lunchen voor het te laat is. Aan het eind van de kade ligt het begin naar een zeebreek de haven in. Daar parkeren we voor een eettentje dat er redelijk uitzien en er ook redelijk toegankelijk uitziet: les langoustiers. De dienster komt ook meteen met houten blokken voor onder de tafelpoten, zodat de rolstoel er beter onder past. Voor het gemak nemen we allebei het dagmenu, visschotel en Kouigh Amann. Zoals gebruikelijk duurt het even voordat John klaar is. Toch worden we niet echt weggekeken. Na de lunch lopen we langs de haven en daarna weer terug naar de auto.

Onderweg zag ik een bordje naar een punt in de buurt, dus dat lijkt me wel wat om nu te bezoeken. De route ernaartoe gaat geheel onverwacht ook langs de Alignements de Lagatjar. Volgens de beschrijving oorspronkelijk meer dan 600 stenen. Ik beperk me tot foto’s vanaf de weg. Verder naar de Pointe de Penhir. Ik parkeer de auto zo dat John een mooi uitzicht heeft en loop zelf een tijdje rond. Schitterend, typisch Bretagne. Benieuwd of de videobeelden niet teveel bewegen want er staat een stevige wind. Hier langs de kust valt opeens de overeenkomst met de kust van Cornwall nog het meest op.

Op de terugweg willen we nog even kijken of Locronan de moeite waard is en of het voldoende toegankelijk is. Helaas kom je niet voorbij de rand van het plaatsje en dan word je gedwongen om de auto achter te laten op een betaalde parkeerplaats. Daar hebben we niet genoeg tijd meer voor. Dan maar een andere keer.

In Douarnenez komen we bijna langs de leClerc, dus ik haal snel wat boodschappen. Daarna rijden we nog wel even langs de SuperU in Landudec om te zien wat de openingstijden zijn. We redden het nog net om droog thuis te komen en dan volgt er weer een bui. ‘s Nachts regent het ook weer flink. We zijn nu allebei verkouden!