Zaterdag 30 augustus 2008

Ook al sta ik al om half 8 op, ik heb John toch pas om 9 uur klaar om mee te gaan ontbijten. Zoals gewoonlijk eet ik sneller dan hij, dus laat ik hem achter in de keuken bij Marga en zet de auto vlak voor onze deur en begin vast met inladen. Als John klaar is rijden we nog samen een rondje om te zien of we alles bij ons hebben en als hij in de auto zit kunnen de laatste dingen er in. Uiteindelijk is het toch al na half elf voordat we la Morière verlaten. We zullen er vast nog wel eens terugkomen. 

Onder een stralende zon rijden we weer westwaarts, net als eergisteren. Alleen vervolgen we ditmaal bij Ploubalay de kustweg. We hebben inmiddels ook al de eerste vertraging opgelopen, want de brug in de barrage stond open. Dat gaf ons de gelegenheid om van de monding van de Rance te genieten. Pas op het moment dat het verkeer weer gaat rijden bedenk ik dat het ook een goede gelegenheid was om een foto van de barrage te nemen. Volgende keer beter.

De kustweg loopt niet overal vlak langs de kust, maar wel door prachtig landschap. Bij de Baie de la Frenaye verlaten we de kustweg naar het noorden, want ik wil de beroemde Cap Fréhel wel eens zien. Eerst stoppen we bij het Fort de la Latte. John blijft in de auto, al kun je daarvandaan niets zien. Het eerste stuk van het pad is verhard en breed, al kan ik me voorstellen dat het wat modderig kan zijn als het nat is. Na een stukje lopen volgt een scherpe bocht en gaat het pad opeens steil naar beneden. Het water heeft deze weg naar beneden ook gevonden dus zitten er diepe geulen dwars over de weg, die dus toch niet zo geschikt is voor rolstoelen. Ik ga net ver genoeg naar beneden om foto’s van het fort en de kustlijn te maken. Om de entree voor het fort te betalen moet je toch rustiger de tijd ervoor nemen. Bovendien wordt het dan te warm voor John in de auto. Het is namelijk aardig warm geworden vandaag. Het is ook goed warm om de klim terug te maken!

Dan verder naar Cap Fréhel. Mijn oorspronkelijke plan was om daar te parkeren en al picknickend te genieten van het uitzicht. Het blijkt echter dat je al € 3 moet betalen om hier te mogen parkeren en dan ben je nog niet bij de punt! Dan maar niet. De weg terug richting St Brieuc loopt wel langs de kust van de Côte d’Emeraude en heeft schitterende uitzichten. Natuurlijk stop ik zo nu en dan om een foto te schieten.

Omdat het allemaal toch alweer wat langer duurde dan verwacht, besluiten we niet nog verder langs de kust te rijden, maar vanaf St Brieuc door te steken naar Quimper. Dus eerst weer langs Quintin, dan Rostrenen. Tommy wil ons op de N164 houden die midden door de Zwarte Bergen naar  Brest voert. De borden wijzen al snel na Rostrenen linksaf, dus volg ik die. Ergens onderweg stoppen we even op een Aire, en dan door naar Quimper, waar de leClerc snel gevonden is. Verder kost iets meer moeite, want de nieuwe noord-westelijke rondweg staat kennelijk nog niet in Tommy’s kaarten. Zo hebben we al snel bijna een rondje door Quimper gereden. Uiteindelijk vinden we de goede weg. Zien al meteen dat er in Landudec, dichterbij, een SuperU is, en zonder moeite vinden we Kerivarc’h rond 5 uur.

Het is niet groter dan 4 huizen, midden in de landerijen. Eén huis van de eigenaren, 2 voor hun kinderen en dan ons huisje, net zo mooi als op de foto’s die we gezien hebben. De eigenaar leidt me rond. Vanaf het terras kom je in het woongedeelte, met links de keuken en rechts de eettafel. Naast de eettafel de deur naar de slaap’zaal’, een heerlijk brede deur, en in de slaapkamer nog een brede deur naar de badkamer. Ze komen al meteen met blokken om het bed desgewenst hoger te zetten. Dat maakt de transfers een stuk makkelijker. De badkamer heeft ook een hele vlakke vloer, met een toilet in één hoek en wastafel in de anderen, en een douche in de derde hoek. In de douchehoek zit het afvoerputje en zijn andere tegels gebruikt dan in de rest van het huis, antislip tegels. Er is een speciale douchekruk waarvan de poten hoger en lager gedraaid kunnen worden. Aan een kant van de badkamer loopt het dak een beetje schuin en zit er een daklicht, wat zorgt voor extra daglicht. 

Voorbij de deur naar de slaapkamer in het woongedeelte de trap naar boven, met nog twee slaapkamers en een wc. Bij de trap begin ook het zitgedeelte met tv en open haard. Het meubilair ziet er zwaar uit, met een bank en twee fauteuils, maar ze schuiven gemakkelijk opzij om ruimte te maken voor de rolstoel. Achterin het woongedeelte nog een deur naar een halletje met een derde wc en een badkamer, waarin ook de wasmachine en de droger staan. Deze badkamer heeft ook een bad, en net als de andere badkamer een daglicht. Alleen zijn in dit gedeelte van het huis geen extra brede deuren geplaatst, zodat een rolstoel alleen hier wat moeilijker in te manoeuvreren is. Niet dat dat nodig is.

We hebben nog even om van de warmte te genieten op het terras. We horen dat het één van de heetste dagen van de zomer was in Frankrijk. Na een tijdje komen er wolken opzetten en als de zon wegvalt is het buiten toch wat koel. De wilde wingerd tegen het hoofdhuis aan kleurt al aardig rood, net als veel bomen onderweg al herfstig aandeden. Ter verwelkoming krijgen we een fles cider, lokale koekjes en chocolaatjes, een pot eigengemaakte jam en, niet te vergeten, in elke kamer bossen bloemen uit de tuin. Terwijl John op het terras van de zon geniet pak ik de auto uit en stop het eten in de koelkast. Daarna loop ik ter verkenning een rondje om het huis. Vlak langs het huis dus terras, met een muurtje eromheen, waarboven de tuin begint. Bij de keuken een paar treden omhoog is een grasveldje, met een schommel aan een kant, struiken en bomen er omheen. Langs de achterkant van de slaapkamer loopt hoog een smaller stuk tuin naar een kleine boomgaard aan de andere kant van het huis. Erachter liggen nog meer veldjes. Alles omringd door bomen. De huizen liggen vlak onder de top van een heuvel, die aan alle kanten omringd is door diepe dalen met riviertjes, de Goyen en een zijriviertje. Daaromheen is het een glooiend landschap op een zekere hoogte, met veel landbouw. Het is hier volmaakt rustig, precies wat we wilden, maar door de omringende dalen zal John hier niet ver komen in de Quix. Binnenshuis kan hij wel goed er mee oefenen.

Ik maak wat te eten en niet veel later gaan we naar bed. Gedurende de nacht worden we gewekt door een zwaar onweer, wat hier uitzonderlijk schijnt te zijn, maar het gevolg van het hete weer van vandaag.