Zaterdag 6 september 2008

Met pijn in ons hart pak ik alles weer in, alles weer in de auto. Als ik klaar ben met John kan ook hij in de auto en rijden we naar SuperU waar we beginnen met ontbijt in het café. Daarna rijden we eerst weer iets naar het noorden. We willen eigenlijk het uitzicht bewonderen vanaf Menez-Hom, de laatste en hoogste berg van de Zwarte Bergen. Helaas, de punt zit helemaal in de wolken en er is niets te zien. Dus ik stel Tommy in om ons naar Chateauneuf du Faou te rijden. Het landschap is prachtig onderweg, maar moeilijk te zien, want de regen komt weer met bakken naar beneden. Het regent ook te hard om in Chateauneuf te stoppen. Bovendien is John onderweg weer in slaap gevallen. Hij mist bijna dat we door Chateauneuf heen rijden. Hij wordt pas wakker als ik beneden bij de rivier even stop om op zijn minst een foto te maken. Dan schenk ik iets te drinken in. Terwijl we dat opdrinken wordt het weer droog en kan ik gelukkig ook een betere foto maken.

Verder over de bekende route naar Concarneau.  Bij het hotel aangekomen blijkt dat er een klein misverstand was. Ik verkeerde in de veronderstelling dat ik een reservering had, maar zij verkeerden in de veronderstelling dat ik wel navraag had gedaan, maar niet geboekt had. Er moest dus even wat geregeld worden, want er was al iemand anders in de rolstoelkamer geboekt. Gelukkig kon dat nog net verplaatst worden. Omdat we hier ook al eerder geweest zijn, kennen ze ons gelukkig. Wij weten ook dat de kamer en badkamer klein zijn, maar wel alles hebben wat wij nodig hebben. En ze helpen ook altijd met het naar binnen brengen van de bagage, wat erg prettig is als je het normaal alleen moet doen.

Als alles binnen staat snel de Quix aangekoppeld en naar de Ville-Close. Zo prettig dat alles binnen loopafstand is! En de stoep is voor een groot deel geasfalteerd en heeft meestal op- en afritten. Je ziet dan ook veel scootmobielen. Bij de haven valt meteen op dat de grote visafslag is verdwenen. Voor de rest is alles zoals het altijd was.

Vervolgens ga ik de auto halen en laad ik John weer in de auto. Hij wil natuurlijk zien of alles bij Cabellou-Plage hetzelfde is gebleven. Er is niet veel veranderd, maar er is wel een nieuwe eigenaar bij de camping, die het zo te zien professioneler aanpakt. Maar of het er gezelliger van wordt? Ik vraag hem of hij ook van plan is om rolstoeltoegankelijke mobil-homes te plaatsen. Daar had hij nog niet aan gedacht, maar hij vindt het wel een goed idee.

Omdat ons restaurantje in Cabellou pas om zeven uur open gaat gaan we nog een stukje rijden langs de kust, om tegelijk te kijken naar wat er mogelijk zou kunnen zijn voor Gareaux d’Home. Het waait al stevig en zo nu en dan komen er flinke wolken over. Pas als wij zitten te eten komt er van de andere kant van de baai een flinke bui over zetten. We redden het nog net om wel droog thuis te komen.