Maandag 25 april 2011

Kloof bij Minerve

We beginnen weer rustig aan. Het weer is weer net als altijd, hier en daar een wolk die snel verdwijnt met de zon. In de loop van de dag willen we toch nog een klein uitstapje maken. We rijden naar Minerve, waar de wijnstreek naar vernoemd is. Het ligt in het regionale park waar we de eerste dag hier ook doorheen kwamen, toen we over de Montagnes Noires reden.

Zicht op Minerve

Van zachtglooiend verandert het landschap in scherpere heuvels, met fraaie rotsformaties. En dan plotseling zie je het plaatsje liggen op een rots die als een soort eiland tussen twee riviertjes ligt. Je mag als niet bewoner weer niet het plaatsje in. We moeten gewoon op de algemene parkeerplaats parkeren, al zijn daar wel invaliden parkeerplaatsen. Helaas moet je echter vandaar steil naar beneden om in het plaatsje te komen. John is bang dat er net als in Carcassonne veel kinderkopjes zullen zijn, dus hij wil niet de Quix gebruiken. Dat is jammer, want het was er ideaal voor geweest. Nu moet ik mijn spierballen oefenen.

Het voetpad naar Minerve is wel wat steil met een rolstoel!

Onderweg naar beneden heb je wel een prachtig uitzicht. Minerve is echt een leuk klein plaatsje. Het is ook goed dat ik inmiddels meer over de Katharen heb gelezen, daardoor weet je meer over de geschiedenis, maar kun je ook het verhaal beter plaatsen. We lopen wat rond en gaan dan op een terrasje wat drinken. Terwijl we daar zitten zien we over de heuvels hele donkere wolken aankomen, terwijl Minerve nog prachtig in de zon ligt. Met de dreiging van een flinke bui zie ik de klim terug naar de parkeerplaats mét de rolstoel nu even echt niet zitten. Daarom loop ik met John over de brug die het plaatsje met de hoofdweg verbindt en laat hem daar zitten. Ik loop zelf terug de heuvel op om de auto te halen. Als ik net John in de auto aan het laden ben wil er een bewoner met de auto de plaats uit. Die moet dus even wachten. Gelukkig vindt hij het niet erg.

Kerk van de Tempeliers in Minerve

Ik krijg John net nog in het droge de auto in, want als we net een paar minuten rijden, rijden we een gigantische onweersbui in. Die duurt niet lang, maar is plaatselijk wel bijzonder heftig. Als we weer bij ons huisje komen ligt er daar zelfs een hoopje hagelstenen nog voor de deur! Overal zie je ook blad dat van de bomen en struiken af is geslagen. Later lezen we ook in de krant dat even verderop de wijngaarden helemaal kaal geslagen zijn in een smalle strook van ongeveer 1 km. Het is gelukkig snel weer droog, maar we eten toch maar weer binnen.