Zondag 3 oktober 2010

Als we ‘s morgens wakker wordt is het net als vrijdag: regen, regen, regen. En omdat we hier in de heuvels zijn ook laaghangende bewolking die zorgt dat er helemaal geen uitzicht is. Eerst gaan we de faciliteiten van het huisje uitproberen. Ik til John uit het bijzonder ruime, en aardig hoge bed in de rolstoel. Het is de bedoeling om hem vervolgens in de badkamer over te tillen in de douchestoel. Alleen heb ik er geen rekening mee gehouden dat de douchestoel als hij op de rem staat gewoon wegglijdt over de tegels in de badkamer. Gevolg: John zit op de grond. Nu krijg ik veel voor elkaar, maar als hij eenmaal op de grond zit krijg ik hem in mijn eentje niet meer omhoog. Het enige dat ik kan bedenken is om naar Dalegarth te gaan en om hulp te vragen. Ik zou natuurlijk wel met de auto kunnen gaan om het sneller te doen, maar de poort is nogal smal en voor het huisje moet je dan ook nog een krappe bocht tussen stenen muurtjes maken, dus ik ga liever lopen. Het is maar 5 minuten. David, de eigenaar, vindt het helemaal niet raar dat ik om hulp kom vragen. Hij schakelt bovendien meteen zijn buurman in die brandweerman is en ervaring heeft met het tillen van mensen. Zij vinden dat ik helemaal niet zou moeten helpen, ik ben immers met vakantie! Ze gaan heel prettig met het probleem om, en negeren ook gewoon het feit dat John natuurlijk geen kleren aan heeft. Met vereende krachten en mijn aanwijzingen krijgen we John weer in zijn stoel. David biedt aan om later ook maar meteen de verrijdbare tillift langs te komen brengen.

Het is inmiddels natuurlijk al vrij laat geworden en John en ik zijn allebei al moe van de inspanning. Daarom slaan we de douchebeurt maar over. Rond twaalf uur verwachten we bezoek van vrienden, waarmee we samen willen gaan lunchen. Natuurlijk is het in de regen, al is het maar een voortdurend miezerbuitje, niet prettig om John in en uit de auto te moeten laden om naar een van de naburige dorpjes te rijden, waar ik leuke pubs heb gezien. Op weg naar Dalegarth heb ik echter gezien dat de tearoom bij ons om de hoek ook een warme lunch serveert, o.a. op zondag, en dat ze een ingang geregeld hebben voor rolstoelers. Gelukkig vinden onze vrienden dat ook een goed idee, dus gaan wij naar de West Winds Yorkshire tearooms (www.westwindsinyorkshire.co.uk). Het zijn twee oude cottages die bij een restauratie aan elkaar gekoppeld zijn. Behalve de tearoom is er ook een bed&breakfast. Om het huis heen ligt een mooie tuin, een echte cottagegarden. De achtertuin is vooral een moestuin met een kleine kas er in. Omdat de gewone ingang een paar treden heeft komen wij door de achteringang de moestuin in. We mogen door de keuken naar de tearoom. Dat betekent dat we meteen de keuken kunnen zien. Prachtig met een ouderwetse ‘oil-fired range’, een fornuis dat de hele dag brandt op olie en meteen zorgt voor de verwarming van het pand. Het is er erg gezellig en het eten is bijzonder goed.

Na de lunch is het inmiddels droog geworden dus maken we nog een klein wandelingetje door Buckden. Alhoewel onze vrienden echte wandelaars zijn, gaan we nu toch maar niet te ver, want het gaat wel op en neer en dat is vrij zwaar met de rolstoel erbij. We hebben nog een gezellige middag samen voordat zij weer naar huis gaan, en dan hebben wij nog een rustige avond. Het eten was vullend genoeg om niet meer te hoeven koken!