Zaterdag 2 oktober 2010

Het was maar een korte stop, dus vanmorgen na het ontbijt sleep ik alle bagage weer naar de parkeergarage. Gelukkig kom ik twee dames van het hotel in de lift tegen die aanbieden om te helpen met de tassen. Het is ook weer droog en zelfs zonnig, dus het rijdt prettig. We stoppen onderweg eerst in Keighley, zodat ik wat inkopen kan doen. Ik verwacht geen grote supermarkt in de buurt van ons huisje. Dan gaan we de Dales in, en rijden langs Skipton het Wharfedale in.

We moeten helemaal tot het eind van Wharfedale om in Buckden te komen. Hoe verder we het dal inkomen, hoe smaller en kronkeliger de weg wordt. Op verschillende plaatsen loopt het water van de heuvels af en over de weg. Dat komt zeker van alle regen van gisteren. In Buckden stop ik kort bij Dalegarth, waar de eigenaars van ons huisje wonen, en waar ze ook een hele rij vakantiehuisjes hebben, om in te checken en de sleutel te halen. We zijn wel vroeg om in te checken, maar we willen alleen onze bagage droppen. Natuurlijk duurt dat weer iets langer dan ik me voorgesteld had, dus is het daarna nog racen naar Leyburn, waar we op tijd willen aankomen voor de officiële opening van de tentoonstelling ‘Those who left the Dales’. Deze tentoonstelling is georganiseerd ter ere van het tienjarig bestaan van de Upper Dales Family History Group waar ik lid van ben, en ik heb ook een bijdrage aan de tentoonstelling geleverd. De tentoonstelling is in het veilinghuis van Tennants, wat een prachtige locatie ervoor blijkt te zijn.

De tentoonstelling wordt officieel geopend door de Lord Lieutenant van Noord Yorkshire, een soort commissaris van de koningin. Hij spreekt prachtig. Het is er ook erg druk. Daarna is er ook een lezing over de redenen waarom mensen in de 19e eeuw deze omgeving verlieten. Dan is er nog net genoeg tijd om tot nu toe bekende familieleden te ontmoeten en samen mee op de foto te gaan. We kunnen helaas niet met de hele groep mee uit eten, omdat ze in een apart zaaltje zullen eten en dat is op de eerste verdieping van het restaurant, natuurlijk zonder lift. Aan de andere kant is het zo druk geweest en wil ik ook niet erg graag in het donker over de smalle bergweggetjes terugrijden, dus zijn we maar blij toe.

Nu we ons niet meer hoeven haasten, genieten we meer van de weg terug door lower Wensleydale, door Bishopdale en over de top van de heuvel terug naar Upper Wharfedale. Nu hebben we pas onlangs gehoord dat de pub in Buckden sinds kort gesloten is, en eigenlijk hadden we daar morgen willen gaan lunchen. Dus rijden we nog iets verder Wharfedale in om te kijken naar enkele andere mogelijke pubs en of die wel rolstoel toegankelijk zijn. Er zijn er een paar, dus dan rijden we terug naar ons huisje in The Ghyll in Buckden. Natuurlijk moet ik alles nog uitpakken en eten koken, maar het huisje is heerlijk warm en gezellig. Het is het linkerhuisje op de foto hiernaast, met het stukje boven de poort erbij. Behalve de woonkamer en keuken (zie foto hierboven) met een halletje ervoor, is er op de begane grond een slaapkamer en badkamer. Boven zijn er nog twee slaapkamers en een badkamer. Het is misschien een beetje vol met meubilair, maar er is wel alles wat je mogelijk nodig zou kunnen hebben. Ook kun je allerlei hulpmiddelen lenen. Zo hebben wij om een papagaai boven het bed gevraagd, en om een doucherolstoel. Alleen is er hier in de heuvels geen bereik voor mobiele telefoons, maar als dat alles is. Er is wifi in het huisje, maar net als in Frankrijk krijg ik het niet aan de praat, dus het ligt eerder aan mij dan aan de voorzieningen. Zoals op de foto te zien is, zijn er nog twee huisjes, ook allebei rolstoeltoegankelijk met een slaapkamer beneden, en nog een extra kamer en badkamer boven. Het tuintje op de voorgrond hoort bij het huisje. Wat wel een beetje een probleem is, is dat de parkeerplaats nogal steil is, dus je kunt niet overal gemakkelijk iemand uit een auto in een rolstoel krijgen.