Vrijdag 25 juni 2010

Omdat ik pas later de Michelingids kocht lees ik pas nadat we erdoor gekomen zijn dat we een bijzondere plaats gemist hadden. Er is ook weer erg warm weer voorspeld, dus te warm om alleen thuis te blijven. Dus maken we weer een tocht. We beginnen in Caudebec-en-Caux, dat absoluut de moeite waard is om nog eens meer tijd in te besteden, bijvoorbeeld om de gebouwen van de Tempeliers te bekijken. Nu rijden we er alleen doorheen. Ik stop nog even om wat foto’s van de kerk (Eglise de Notre-Dame) te maken.

Vandaar rijden we naar de Abbaye de Jumieges. Vol geschiedenis, maar ook voor een groot deel in de steigers. Wat ik door de poort zie, ziet er ook niet erg rolstoelvriendelijk uit. Het is bovendien aardig warm, dus John blijft liever in de auto zitten. Ik ren even snel rondom de abdij om genoeg foto’s en video te schieten, dat hij er straks toch van kan genieten. En het zou moeilijk zijn geweest met een rolstoel. Veel op en neer, deels gras, deels door het puin van de abdij.

 

Even verderop langs de Seine ligt nog een oude abdij in St-Martin-de-Bosscherville. Deze abdij is al begonnen in de tijd van Willem de Veroveraar. Lang niet alles staat er nog van, maar ze hebben er wel een mooi museum van gemaakt. Erachter, tegen de heuvel op is in de afgelopen jaren de kloostertuin gerestaureerd. Ze hebben het mooi rolstoeltoegankelijk gemaakt. Even bij de balie vragen om de speciale poort open te maken en dan over een ongelijk stukje oude vloer, maar in de tuin is een halfverhard en deels verhard pad dat zigzaggend de hele heuvel opgaat. Met de Quix waren we de tuin niet ingekomen, maar eenmaal in de tuin was de Quix handig geweest. Nu is het voor mij te zwaar om John helemaal naar boven te duwen. We komen wel een stuk de heuvel op en daar staan een paar wat grotere bomen naast een bankje. Een mooie plek om onze meegenomen picknick te nuttigen. John is daar toch langer mee bezig dan ik, dus loop ik nog even de trapjes verder naar boven op. Er zijn ook wel een paar bloemenborders, maar dat is niet het bijzondere van deze tuin. Langzamerhand trekt de wind wel aan en wordt het ook wat bewolkter, dus wordt het erg benauwend.

We sluiten deze laatste dag hier traditioneel af met een bezoek aan LeClerc om de boodschappen te halen die we mee naar huis willen nemen. John gaat dit keer wel mee de winkel in en geniet er weer van om in zo’n ruime winkel rond te kunnen scheuren op de Quix. Natuurlijk betekent dat wel dat ik hem steeds kwijt ben, en dat het boodschappen doen veel meer tijd kost. We zijn dus laat thuis. Met alles wat we gedaan hebben ben ik bovendien te moe om al het inpakken en opruimen al voor te bereiden.