Woensdag 23 juni 2010

Het weer ziet er steeds beter uit, prima dus om een paar van de prachtige Normandische tuinen te gaan bekijken. Nu is de tuin die ik op het oog heb tussen de middag dicht en wij kunnen natuurlijk niet op tijd klaar zijn om er al in de morgen te zijn. We beginnen vandaag dus eerst met een volgend stukje langs de kust. We rijden van het huisje dwars door de landerijen naar St-Valéry-en-Caux aan de kust. Net als bij de eerdere ritten valt de enorme afwisseling in het landschap op. Het ene moment rij je door zacht glooiend landschap tussen het langzaam goud kleurende graan of het langzaam blauw kleurende vlas, het volgende moment kom je in een donker bos en rij je zigzaggend een diepe vallei in.

In een van die valleien ligt het historische plaatsje Valmont. Zodra we er dichtbij komen realiseren we ons dat we hier jaren geleden al eens eerder door zijn gereden. Hetzelfde geldt voor Cany-Barville met het Versailles-achtige Chateau de Cany. Het plaatsje ziet er wel leuk uit en vanuit de auto lijkt het ook goed toegankelijk om te bekijken met de rolstoel. Wij rijden echter door naar de kust. De krijtrotsen zijn weer prachtig te zien aan weerszijden van de haven van St-Valéry-en-Caux. Er is een grote parkeerplaats met uitzicht over zee, dus een goede plek voor een picknicklunch en wat foto’s. Dan rijden we verder langs de kustweg naar het noorden, richting Dieppe. Dat wil niet zeggen dat je vlak langs de zee rijdt. De weg loopt boven over de rotsen waar je niet meer ziet dan de glooiende landerijen. Soms heb je niet eens in de gaten dat je zo dicht bij zee bent. Bij de plaatsjes kun je dan weer steil naar beneden. Wij rijden niet helemaal tot Dieppe, maar tot Varengeville-sur-Mer.

Even buiten dit plaatsje ligt het prachtige landgoed Le Bois des Moutiers. Het huis en de tuin er rondom heen werden aangelegd door het bekende Engelse duo sir Edwin Lutyens en Gertrude Jekyll. De tuin gaat naadloos over in een meer landschappelijk deel dat over de kliffen tot aan de zee doorloopt. Natuurlijk eerst bij de ingang nagevraagd hoe toegankelijk de tuin was. Volgens de eigenaar was er alleen bij de ingang een trapje met twee treden, verderop was het steeds maar een tree. Hij hielp de rolstoel over dat eerste trapje heen en zou op de terugweg ook helpen. Helaas kijken mensen die niet regelmatig achter een rolstoel lopen niet altijd zo helder naar hun eigen omgeving. Vanuit de eerste tuinkamer naar de tweede tuinkamer was inderdaad maar een tree. In de derde tuinkamer was er weer een trapje met twee treden, dus kwam John niet verder. Het was al aardig warm, dus zocht ik eerst een plekje in de schaduw voor hem op voordat ik verder door de tuin ging. Daar kwam ik een dame tegen in een elektrische rolstoel, dus meteen haar gevraagd hoe ze dat gedaan had. Zij was om het huis heen gereden. Dus ik hoopvol verder gelopen, maar helaas: dat grasveld liep al behoorlijk steil naar beneden, dus ook dat was geen optie voor een handbewogen rolstoel. Het pad door het bos richting zee vond ik zelfs zonder rolstoel al te steil, dus hoefde ik John ook niet al te lang alleen te laten. Inmiddels had ik ook gezien dat er in de tweede tuinkamer, bij de voordeur van het huis, ook een hek was. Met toestemming van de eigenaar verlieten wij daar de tuin, zodat we niet weer alle trapjes af hoefden.

De volgende tuin op het programma was niet veel verder: het Chateau de Miromesnil. Het kasteel ligt ook weer mooi tussen de bomen aan een lange oprijlaan. Na de eerdere ervaring loop ik eerst het terrein op om te kijken hoe goed de rolstoel bij het kasteel kan komen. Het ziet er behoorlijk vlak uit. Wel moet ik voor het kasteel door een grasveld heen waar het gras toch wel een beetje hoog staat, en daarna over een grindpad, dat ook niet zo makkelijk rijdt. Het kasteel ziet er wel prachtig uit. Het kasteel was eigendom van de familie van Guy de Maupassant, die er ook geboren is. Ook nu is het nog steeds privé bezit. Je kunt ook het kasteel bezoeken, maar wij beperken ons tot de tuin. Links van het kasteel ligt meteen een hele mooie grote potager, een ommuurde groentetuin. Heel goed om allerlei ideeën in op te doen. Het pad aan een kant is goed begaanbaar, en in de schaduw, dus een goede plaats om John rustig van de omgeving te laten genieten. Vanuit de potager kun je door een poortje in de ‘achtertuin’ komen. Hier is langs de buitenmuur nog een mooie border, verder een groot grasveld waar aan een kant veel fruitbomen geplant zijn. Tegen al deze fruitbomen groeien of klimrozen of andere klimplanten. Het grasveld is op een bijzondere manier gemaaid, waardoor je een figuur van gemaaide paden ziet. Het gras is wel aardig hoog, dus probeer ik niet eens om de rolstoel eroverheen te duwen. De achtergevel van het kasteel is heel anders dan de voorgevel, strakker en met torentjes.

Al met al hebben we al aardig veel tijd in deze tuinen doorgebracht, dus het was maar goed dat we een derde tuin van het programma hebben laten vallen. Als we vanaf Miromesnil weer richting huis rijden zien we bordjes naar een oud kasteel dat wat met Willem de Veroveraar te maken heeft. Dat moet ook maar tot een volgend bezoek wachten. Het is toch nog een heel stuk naar ons huisje, en dan moeten we ook nog eten. Maar als je genoten hebt van een mooie dag buiten geeft dat ook niet heel erg.