Zaterdag 15 augustus 2009

Denk je dat je eindelijk alles goed hebt lopen! Raak ik mijn baan kwijt. Dus leek het er weer even op dat we niet op vakantie konden. Uiteindelijk toch een weekje weg. Niet zo ver, en toch weer Frankrijk, want Engeland is nu te duur!

Verder is het verschil met vorig jaar dat John nu gewend is aan de transfers met de prothese, maar hij is ook 20 kg zwaarder. En thuis doen we nu natuurlijk de transfers met de plafondlift. Enfin, met de ervaring van vorig jaar heb ik weer een huisje gegoogled en op deze mooie zaterdagmorgen pakken wij ons boeltje in de auto en zakken af naar het zuiden.

Omdat we niet zo ver hoeven, vertrekken we pas om half elf en zijn dus pas op lunchtijd in Nazareth. Dan maar een croque monsieur in plaats van een croissant. In de anderhalf uur dat we binnen zaten is het buiten nog drie graden warmer geworden, maar gelukkig koelt de auto weer snel af. Tommie weet de weg en klokslag drie uur rijden we het erf op bij de kippenboer die ook huisjes heeft. Ik hoor later dat ze de kippen niet meer hebben, maar toch krijgen we eieren bij aankomst.

Alleen blijkt winkelen daarna wat moeilijker, want het is nl Maria Hemelvaart. Er blijkt gelukkig nog één Auchan open in Sin-le-Noble, dus gaan wij daarheen om eten te halen. Buiten is het heet, maar in de (enorme) supermarkt valt het mee. De speciale rolstoelwinkelwagen werkt niet goed, dus ik zet John ergens neer en ren zelf de winkel door om alle inkopen te verzamelen.

Dan weer terug naar het huisje. Daar aangekomen eerst John in de schaduw gezet want het is inmiddels 30oC! Als de inkopen in de koelkast staan bekijken we samen het huisje. Het zijn feitelijk 4 huisjes, tegen elkaar aan gebouwd, die twee aan twee geschakeld zijn. Ons huisje is aan de achterkant, met een terras van 3×4 m en een grasveldje ervoor met een pad erdoor. Daarachter een parkeerplaatsje en we kijken uit op de moestuin en bos er achter.

De boerderij ligt aan de rand van Rieulay, een dorpje in het Parc de l’Escaut et la Scarpe. Het ligt ook aan de Scarpe. Van het terras is een grote glazen deur de woonkamer in. Er staat een eettafel met twee houten bankjes. Erachter staan twee banken en een tv. Dan een trap naar de zolderkamer, waar twee bedden staan, onder het schuine dak. Naast de woonkamer is een keukentje wat lang niet zo goed voorzien is als vorig jaar. Had ik nu maar niet vanmorgen vroeg nog mijn waterkoker uit de auto gegooid! Geen suiker, zout, niets. Wel kun je met de rolstoel onder het fornuis rijden. Vandaar kennelijk het label!

Vanuit de keuken kom je in een halletje met een toilet. Je kunt er met de rolstoel wel naast komen, maar het toilet is laag, en er zit alleen een lage beugel, op hoogte van het toilet, en aan de linkerkant, dus daar heeft John niets aan. Ernaast de badkamer met wastafel en doorlopende douche. Er staat ook een wasmachine. Later blijkt echter dat je door de wasmachine maar moeilijk met de rolstoel achter de wastafel kunt komen. Desgevraagd brengt mevrouw Birot een mooie douchestoel. Gelukkig in de douche wel een goede beugel waarmee John kan opstaan.

Aan de andere kant van de keuken, langs het terras, is de tweede slaapkamer, ook met twee bedden, ook weer laag, dus dat wordt leuk met de transfers. Genoeg ruimte dat de rolstoel aan beide kanten van het bed kan komen. De kamer heeft een groot raam en een schuifdeur naar het terras. Alle ramen hebben luiken, dus je kunt goed verduisteren.

We eten wat op het terras en ik maak nog een kopje thee, maar John vindt het niet lekker en wil dan toch naar bed. Ik krijg hem er in, maar vraag niet hoe. Ik kijk zelf nog even tv voordat ik naar zolder ga, dan heb ik het ‘s nachts hopelijk wat rustiger. Zo onder het dak is het nog erg warm en ik kan niet goed bij de dakraampjes om ze open te zeten. Toch val ik uiteindelijk in slaap.