Rolstoelvakantie 7, April 2012

Plek van een schilderij van Constable

Dit jaar beginnen we met een korte vakantie in East Anglia, een omgeving die ik goed ken, maar John helemaal niet. We gaan ook niet alleen, maar een vriendin van mij gaat mee. Heerlijk om voor de verandering niet steeds zelf te hoeven rijden en te regelen. We pikken N. op van het station in Hoek van Holland voordat we daar de boot oprijden. We mogen weer met alarmlichten aan de boot op, zodat het personeel weet dat ze ons een geschikte parkeerplek moeten geven. De hut is een beetje krap met de rolstoel. Om de deur naar de badkamer of naar de gang open te kunnen doen moet ik steeds de stoel in een uiterste hoek duwen, zodat ik er zelf daarna niet meer achter kan. De deuren gaan wel met drukknoppen open. Er is ook genoeg ruimte om John in bed te krijgen. We hebben de maaltijd op de boot bij onze reservering opgenomen, dus de tijd tot de boot vertrekt brengen we aangenaam door.

Omdat de boot vroeg aankomt, hebben we geen ontbijt gereserveerd, maar gaan meteen op pad. Het is nog vroeg dus er is nergens iets open, maar wij maken een mooie rondrit door ‘Constable Country’. Aan de rondweg van Ipswich ontbijten we in een wegrestaurant. Daarna bezoeken we Sutton Hoo, waar grafheuvels van Angelsaksische koningen zijn opgegraven. Er is een speciale route over het terrein voor mindervaliden, maar dat houdt geen rekening met het Engelse weer. Halverwege worden we overvallen door een flinke plensbui, dus lopen we nadat de eerste grafheuvel van een afstandje gezien hebben weer snel terug naar de tearoom. Gelukkig was ook het museum al de moeite waard.

Accommodatie

Kingfisher, ons huisje

We rijden daarna met een omweg langs de Noordzeekust naar het dorpje Wattisfield, ongeveer midden in East Anglia, waar ik een aangepast huisje heb gevonden. Kingfisher is een klein huisje, mooi rustig gelegen. Op het terrein zijn nog twee andere huisjes, waarvan er nog één is aangepast voor rolstoelen. De slaapkamer is groot, de twee bedden staan elk tegen een muur. De eigenaresse wijst al meteen op de bedverhogers als ze ziet hoe lang John is. Langs de slaapkamer loopt een gang naar de woonkamer met open keuken. In de woonkamer is nog een slaapbank, waar N. op zal moeten slapen. Ook kom je vanuit de woonkamer in de vierkante badkamer met verhoogd toilet met beugels en een inloopdouche. Er zijn openslaande deuren naar het terras met uitzicht over de visvijver. Nadat we de auto hebben uitgepakt laten we John wennen aan zijn nieuwe omgeving en ik rijd met N nog even naar de supermarkt in Diss om voor de eerste dagen eten in te slaan.

Excursies

Kathedraal in Bury St Edmunds vanuit Abbey Gardens

De volgende dag is het nog steeds bewolkt met buien. Na een laat ontbijt gaan we naar Bury St Edmunds. In een stad kun je immers altijd naar binnen vluchten als het te nat is. We bekijken eerst de kerk die sinds 2000 een kathedraal is. Ter gelegenheid daarvan is de kerk verbouwd en het mengsel van oud en nieuw is erg mooi.  Je kunt via een hellingbaan de kerk inkomen en de koster helpt John later met een plateaulift naar het andere niveau. Na een kopje koffie bekijken we het ernaast gelegen park met ruïnes van een oude abdij. Dat is even racen tussen de regendruppels door. We beëindigen ons bezoek door het lokale museum te bezoeken. Omdat dat wat hoger gelegen is blijven wij bij het museum en gaat N de auto halen.

West Stow Saxon village

Op zondag gaan we naar de pub in het volgende dorp voor een echte ‘Sunday Lunch’. De geserveerde variatie op Roast Beef met Yorkshire Pudding is erg smakelijk. Gelukkig kon de rolstoel nog net door de smalle deur en was er een tafel vrij in de buurt van de deur! Na de lunch begint het voorzichtig op te klaren dus bezoeken wij West Stow Saxon Village, een openlucht museum met een reconstructie van enkele gebouwen zoals ze denken dat de Angelsaksen die destijds gebouwd hebben. Ze liggen op een heuvel omringd door gras, dus je kunt er met de rolstoel wel bijkomen maar het is flink duwen. In de hutten komen zou wel erg moeilijk zijn, want dat is vaak een flinke stap omhoog. Dus film ik maar veel zodat John het toch nog kan zien, maar hij geniet met volle teugen.

Engelse tuinen

Voorjaar in Sheringham Park

Maandag, koninginnedag, is volgens het weerbericht waarschijnlijk de mooiste dag van de week. Een goede gelegenheid voor de favoriete actie van de dames: tuinenbezoek. We hebben voor vandaag twee tuinen in Norfolk uitgezocht. De eerste, Sheringham Park, ligt helemaal tegen de noordkust van Norfolk tegen de Wash aan. Op de parkeerplaats zijn alle invalidenparkeerplaatsen al bezet als we aankomen. Even lastig, maar we vinden een brede plek om te kunnen uitladen. Tegelijk natuurlijk ook een goed teken, want dan is het kennelijk goed toegankelijk. Omdat het even rijden was, beginnen we met een kopje koffie in de zon op het terras voor de National Trust winkel. Bij de ingang krijgen we aanvullende tips over welk deel van het park makkelijker toegankelijk is met een rolstoel. En we zijn inderdaad niet de enige. Er is een groep ouderen, met rolstoelen, rollators en stokken, en een paar begeleiders. Zo te zien een groep uit een verzorgingshuis. Na de koffie gaan we het park in. Het hoofdpad blijkt goed begaanbaar, halfverhard na het eerste stuk asfalt. Al snel blijkt het wel behoorlijk glooiend, dus heb ik spijt dat we de Quix niet uit de auto gehaald hebben. Gelukkig kan ik het duwen delen met N! Het is werkelijk een groot park, met veel bomen, die net uitlopen, en veel rhododendrons, vol in bloei. Na een paar heuvels parkeren we John op een mooie plek in de zon en lopen wij nog even verder naar het volgende uitzichtpunt. Dat was nog een keer steil omhoog en omlaag, dus een goede beslissing. Voor we weer de auto ingaan proberen we de faciliteiten uit. Hiervoor moet je bij de kassa een sleutel halen, maar je kunt als rolstoeler ook zelf een sleutel aanschaffen zodat je altijd gebruik kunt maken van openbare invalidentoiletten. Een mooi systeem. Dan blijkt dat de toilet al in gebruik is! Dat krijg je met zo’n grote groep ouderen op het zelfde moment. Wanneer we aan de beurt zijn blijkt het toilet toch nog wel een beetje aan de krappe kant, vooral omdat er ook weer een grote luierafvalemmer in staat. Als ik die buiten heb gewerkt is er net genoeg ruimte om John op het toilet te krijgen. Maar op zich al een vooruitgang dat we onderweg een toilet kunnen gebruiken!

Blickling Hall vanuit het park

Inmiddels is het aardig warm geworden. De rit naar de volgende tuin is haast te kort om de airco zijn werk te laten doen. Blickling Hall heeft niet alleen een tuin, maar ook het huis is te bezoeken, al kun je met de rolstoel alleen de begane grond zien, en zijn ze niet zo welwillend om aan het eind van de route even de deur naar de hal open te doen, maar moet je helemaal tegen het eenrichtingverkeer weer terug rijden. Nu is het interieur wel de moeite waard, dus dat scheelt. Ook de tuin heeft aardige dingen, al zitten we vooral in een tussenperiode dat de voorjaarsbloemen zijn uitgebloeid en de rest nog niet in bloei staat. We sluiten af in de tearooms, waar zoals gebruikelijk een grote keuze van gebak is.

Herinneringen en nieuwe ervaringen

Zicht op de Cam

Dinsdag bezoeken we Cambridge. Ik heb van tevoren geregeld dat we op de parkeerplaats van mijn oude College mogen staan, maar de ingang van die parkeerplaats is wat moeilijk te bereiken. Op weg er naar toe zien we een vrije invalidenplek langs de muur van het College, dus daar maken we snel gebruik van. Zoals afgesproken laat de portier ons binnen via de achteringang zodat ik John het College kan laten zien. Ook lopen we even door Sussex Street om mijn oude huis aan te wijzen. Dan lopen we een rondje door de stad. Voor N. en mij herinneringen ophalen aan eerdere bezoeken, voor John een hele nieuwe ervaring. Ondanks het wat mindere weer toch weer erg leuk. Helaas zijn enkele van onze favoriete winkels inmiddels verdwenen (ons laatste bezoek was 15 jaar geleden….), maar de boekenwinkel is er nog. Ik vind er een prachtige houten leesstandaard geschikt voor John, omdat het boeken goed open houdt zodat het makkelijker is om met een hand te bladeren. In de middag hebben we in een tearoom afgesproken met oude vrienden, dus we sluiten de dag gezellig af.

Anglesey Abbey, Winter Garden

De volgende dag rijden we ’s ochtends weer in de richting van Cambridge, ditmaal om de tuin van Anglesey Abbey te bezoeken die we ook al eerder gezien hebben, maar er schijnt veel veranderd te zijn. We beginnen dus met het nieuwe stuk, de ‘Winter Garden’. Een heel indrukwekkende tuin. Vanaf de ingang slingert een halfverhard pad tussen borders door. Je kunt steeds maar een stukje vooruitkijken. Achter elke bocht ziet het er weer anders uit. Veel wintergroene struiken, bomen met mooie schors, vroege voorjaarsbloeiers etc. Uiteindelijk kom je uit bij een groep berken, die net beginnen uit te lopen. Al die witte stammen bij elkaar geven het een sprookjesachtige uitstraling. We blijven er nog even van genieten op een strategisch geplaatst bankje. Een stukje verder in het park bezoeken we de oude watermolen, waar nog steeds meel gemalen wordt. Na dit bezoek opeens een heel bijzondere ervaring: de rolstoel heeft een lekke band! Dat is ons in 6,5 jaar nog niet eerder gebeurd. Nu heb ik wel een reserveband in de auto, maar we zijn net op het verste punt van het park. Er zit dus niets anders op om gewoon door te lopen. Nu bevinden we ons op een bospad, dus dat is niet te hard, maar wel zwaar duwen richting van het huis. In het huis vraag ik om hulp bij een van de vele aanwezige vrijwilligers. Er zijn wel buggies, maar John kan daar niet op overstappen. Dus rijdt één van de dames naar de ingang om te informeren. Later komt ze terug met de melding dat er daar inderdaad wel enkele pompen zijn. Inmiddels hebben N. en ik het huis doorgelopen. Helaas zijn er maar een paar ruimtes toegankelijk voor de rolstoel. Bij de hoofdingang van het park zet ik John in een van de leenrolstoelen die ze daar hebben staan. Zoals altijd een klein en laag formaat rolstoel….. Ik haal de reserveband uit de auto en het kapotte wiel van de rolstoel. Gelukkig heeft mijn moeder mij vroeger geleerd om mijn fietsband te plakken! Het is wel lastiger zonder bandenplakset met bandenlichters. Maar het lukt me om de reserveband om het wiel te krijgen en op te pompen, dus John kan weer terug in zijn eigen stoel. Wij zijn weer een ervaring rijker. Voor de volgende vakantie zorg ik dat ik ook een bandenplakset en een pomp in de auto heb.

Hemelse historie

Op donderdag is er weer wat minder goed weer voorspeld, dus plannen we weer een excursie die meer binnen is. We rijden naar Ely. dat vroeger als een eiland tussen moerassen lag. Inmiddels zijn de moerassen drooggelegd en is het vooral landbouwgrond. We parkeren vlakbij de kathedraal waar we willen beginnen. Natuurlijk willen we eerst de buitenkant bekijken en willen we kopje koffie. Er zijn goede wandelpaden rondom, maar omdat het alweer begint te miezeren ga ik vast naar binnen, terwijl N. haar plaatjes schiet. De kathedraal is goed toegankelijk en is zeker zo indrukwekkend als ik mij herinner. Een trapje op naar een galerij is ook een museum van de geschiedenis van de gebrandschilderde ramen. Dat is natuurlijk niet toegankelijk, maar er is een dvd te leen met een fotopresentatie, zodat ook John kan zien wat er in het museum te zien is. Al met al brengen we een paar uur hier door.

Ely Cathedral

Naderhand lopen we nog een stukje door het oude centrum van Ely. Natuurlijk ook even naar het huis van Oliver Cromwell, al zijn we nu te laat om dat ook van binnen te bekijken. We sluiten onze dag af met een etentje in een inn vlak bij de kathedraal, die weer goed toegankelijk is. De eetzaal dan, want de hotelkamers zijn niet geschikt voor rolstoelers. Voordat we gaan eten houd ik de invalidenparkeerplaats op de binnenplaats bezet, terwijl N. de auto gaat halen. Dan staat hij na het eten dichterbij en hebben we veel meer ruimte om John weer in de auto te krijgen.Groene afronding

De volgende dag is alweer de laatste van deze korte vakantie. Oorspronkelijk hadden we in ons hoofd om vandaag twee tuinen te gaan bezoeken in de richting van Harwich. De afgelopen maand is het echter uitzonderlijk nat geweest in deze omgeving en de buurt van één van de tuinen is midden in een gebied met overstromingen. We willen niet het risico lopen om met de rolstoel in de modder vast te komen en besluiten maar één tuin te gaan bezoeken, de tuin van Beth Chatto, vlak bij Colchester. Deze tuinen zijn beroemd omdat ze op een bijzondere manier rekening houdt met de omgeving. Zo is er een deel van de tuin speciaal aangelegd met planten die goed tegen de droogte kunnen. Droog is het niet helemaal als we aankomen, dus maar eerst weer een kopje koffie. Daarna kunnen we wel de tuin in. De droogtetuin bij de ingang moet John vanaf het hoofdpad bekijken. De tuin is helemaal bedekt met kiezelstenen, en de paden zijn niet meer dan kiezelstenen waar nog geen planten overheen groeien. Daarom doen de planten het ook nu het natter is nog redelijk goed. De rest van de tuin kan hij wel in. Rondom de grote vijver is het allemaal gras, en dat is nu het nat is soms wel even zwaar duwen, maar we hebben wel toestemming. Gelukkig maar, want als wij de tuin rond zijn kan ik overal de sporen van de rolstoel in het gras zien….. Voorbij de vijver nog een stuk met wisselende borders en een stukje bos met onderbegroeing. Een prachtige tuin, en er staat ook nu al heel veel in bloei. Na de tuin bezoeken we ook nog even de kwekerij, maar gaan ons niet echt extreem te buiten aan nieuwe planten.

Beth Chatto’s garden

Oorspronkelijk waren we van plan om hierna naar Colchester te gaan om nog wat in de stad rond te lopen en daar een plek te vinden om te gaan eten. Op de weg hier naar toe viel ons echter al op dat het in de stad erg druk was, dus dat vinden we niet zo’n goed idee. We moeten immers ook weer op tijd in Harwich zijn. Dus besluiten we richting Harwich te rijden en te zien of we onderweg ergens een pub vinden waar we kunnen eten. Uiteindelijk komen we terecht in een pub in Dedham, een dorpje in Constable Country, waar we ook onze vakantie begonnen. We kunnen in een zithoek voor de open haard eten. Makkelijk om met de rolstoel bij te komen, en ook lekker na de kou buiten.

Terugreis met hindernissen

Heerlijk relaxed komen we bij de boot aan, niet lang voor het inchecken begint. Wij mogen in een aparte rij na het inchecken, maar daar staat alles plotseling stil. Desgevraagd blijkt dat we hier nog wel een tijd moeten blijven staan, en dat kan oplopen tot een uur, dat kunnen ze nu nog niet zeggen. Om ons op een goede plaats te kunnen laten parkeren mogen we pas op het eind de boot op. En natuurlijk zegt John juist op dat moment dat hij naar het toilet moet. Met de auto volgeladen is dat niet iets dat je ‘even’ doet, zoals het personeel blijkt te denken. De tassen rondom de rolstoel moeten eruit, de rolstoel in elkaar, John in de rolstoel, naar het toilet (dat ook niet erg ruim is hier) en dan alles weer terug, terwijl op dat moment een rij auto’s op ons zou kunnen staan wachten. Vervolgens alles opnieuw op de boot. Niet alleen vraagt dat wellicht te veel tijd, het vraagt ook teveel energie van John, al die transfers. Met veel moeite leg ik dat uit. Gelukkig komt de boodschap wel over! Er wordt een oplossing gevonden waarmeer wij als eerste de boot op mogen. We staan dan niet helemaal ideaal voor de lift en moeten de volgende dag op een ander dek op onze auto wachten, maar het lost wel een probleem op. Al met al betekent het de volgende morgen ook dat wij ongeveer als laatsten van de boot af gaan, maar we zijn toch heel vroeg aangekomen. We zetten N. weer af op het station en dan weer met zijn tweeën naar huis.